Herodias

«هرودیا» یکی از سه داستان بلند گوستاو فلوبر (Gustave Flaubert) در مجموعهٔ «سه قصه» است که در ۱۸۷۷ منتشر شد. فلوبر که با «مادام بواری» و «تربیت احساسات» به شهرت رسیده بود، در این قصهٔ کوتاه با نثری فشرده و تصویری به سراغ روایت انجیلی مرگ یحیای تعمیددهنده رفت.

صحنهٔ داستان قلعهٔ ماخروس در شرق دریای مرده است، قلعه‌ای بر فراز قله‌ای بازالتی که چهار دره آن را محاصره کرده‌اند. هیرودیس آنتیپاس، فرمانروای جلیل، در این قلعه میزبان بزرگان است؛ در همان حال پیامبری به نام یوکانان در زندان قلعه محبوس است و همسر هیرودیس، هرودیا، از او کینه دارد. فلوبر در سه فصل بر سیاست، دسیسه، ترس از رومیان و تشنج مذهبی که فضای دربار را آکنده است، تأکید می‌کند.

پژوهش تاریخی دقیق و وصف‌های درخشان نمادهای شرقی، «هرودیا» را شاهکاری کوچک در ادبیات فرانسه کرده است. کتاب برای خوانندگان ادبیات کلاسیک فرانسه، داستان‌های تاریخی و علاقه‌مندان به شیوهٔ نگارش فلوبر خواندنی است.