Droll Stories

«قصه‌های شوخ» (Contes drolatiques) مجموعه‌ای از سی قصهٔ بالزاک است که در سه «دهگانه» در سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۷ منتشر شد. بالزاک می‌خواست صد قصه بنویسد، به تقلید از «دکامرون» بوکاچو و «هپتامرون» مارگریت دو ناوار، اما تنها سی قصه را به پایان برد.

این قصه‌ها با «کمدی انسانی» تفاوت بسیار دارند. بالزاک زبان فرانسوی قرن شانزدهم و شیوهٔ رابله را تقلید کرده و قصه‌ها را چنان نوشته که گویی از صومعه‌های تورن، زادگاهش، گردآوری شده‌اند. صحنه‌ها بیشتر در فرانسهٔ اواخر قرون وسطی و رنسانس، در تور، آزه‌لوریدو و دربار لویی یازدهم و فرانسوای یکم، می‌گذرند.

شخصیت‌ها راهبان حیله‌گر، کشیشان خوش‌گذران، شوهران فریب‌خورده، بانوان زیرک و شاهان شوخ‌طبع‌اند؛ از «امپریای زیبا»، زن دلربایی که بزرگان شورای کنستانس را مسحور می‌کند، تا «کشیش آزه‌لوریدو» و «سه منشی سنت نیکلا». لحن قصه‌ها بی‌پروا و طنزآمیز است و بالزاک آن‌ها را مایهٔ تفریح خود در فاصلهٔ رمان‌های جدی‌اش می‌دانست.

این ترجمهٔ انگلیسی با تصویرهای مشهور گوستاو دوره همراه است. کتاب برای علاقه‌مندان بالزاک، ادبیات طنز و فضای قرون وسطای فرانسه، چهره‌ای کمتر شناخته از این رمان‌نویس بزرگ را نشان می‌دهد؛ خواننده باید بداند که برخی قصه‌ها مضامین بزرگسالانه دارند.