Every Man out of His Humour

«هر آدم از خلق‌وخوی خود بیرون» (Every Man out of His Humour) نمایشنامهٔ کمدی بن جانسون است که در ۱۵۹۹ اجرا شد و در ۱۶۰۰ چاپ شد. جانسون را معمولاً بزرگ‌ترین نمایشنامه‌نویس انگلیسی پس از شکسپیر می‌دانند.

مقدمهٔ کتاب جانسون را «دیکتاتور ادبی» و شاعر درباری عصر خود می‌خواند. نمایش دنبالهٔ «هر آدم در خلق‌وخوی خود» است و بر نظریهٔ «خلق‌وخو»ها استوار است: هر شخصیت به یک عادت یا مایهٔ مبالغه‌آمیز مبتلاست و در پایان از آن بیرون کشیده می‌شود. نمایش پنج پرده دارد و فرهنگ واژگانی در پایان برای فهم زبان آن دوره آمده است.

نمایشنامه طنزی نیش‌دار به جامعهٔ لندن عصر الیزابت است. برای دانشجویان ادبیات و تئاتر، علاقه‌مندان به کمدی الیزابتی و کسانی که دوست دارند فراتر از شکسپیر با تئاتر آن دوره آشنا شوند خواندنی است؛ البته زبانش دشوار است.