Father Goriot

بالزاک داستان را در پانسیون ووکه می‌گذارد؛ خانه‌ای ارزان‌قیمت در پاریس که ساکنانش از هر طبقه‌ای هستند. گوریو، تولیدکنندهٔ سابق ماکارونی، دارایی‌اش را به دو دخترش داده تا با اشراف ازدواج کنند و حالا هرچه دارد می‌فروشد تا بدهی‌هایشان را بدهد.

موازی با او، اوژن دو راستینیاک است، دانشجوی جوان و تهی‌دستی از شهرستان که تازه به پاریس آمده و می‌خواهد به محافل اشرافی راه یابد. ووترن، هم‌خانهٔ مرموز و بدبین پانسیون، به او درس می‌دهد که در این شهر چطور باید بالا رفت — و بهایش چیست.

بالزاک در همین رمان برای نخستین بار شخصیت‌هایش را به‌شکلی نظام‌مند از کتابی به کتاب دیگر برد؛ شیوه‌ای که «کمدی انسانی» را ساخت، مجموعه‌ای از نزدیک به نود رمان و داستان دربارهٔ جامعهٔ فرانسه. «بابا گوریو» را بسیاری بهترین در ورود به جهان بالزاک می‌دانند: تصویری بی‌رحم و زنده از پاریسی که در آن پول جای عاطفه را گرفته است.