Louise de la Vallière

«لوئیز دو لاوالیر» بخشی از «ویکنت دو براژلون»، آخرین رمان از ماجراهای دارتانیان و سه تفنگدار الکساندر دوما است. این رمان عظیم در ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۰ به صورت پاورقی منتشر شد و در ترجمه‌های انگلیسی معمولاً به سه یا چهار جلد تقسیم می‌شود؛ در این تقسیم، «لوئیز دو لاوالیر» پس از «ویکنت دو براژلون» و «ده سال بعد» و پیش از «مرد نقاب‌آهنین» می‌آید.

ماجرا در ۱۶۶۱، در سال‌های نخست فرمانروایی مستقل لویی چهاردهم جوان، می‌گذرد. دربار در فونتن‌بلو و پاریس غرق جشن‌ها، دسیسه‌ها و عشق‌های پنهان است. لوئیز دو لاوالیر، دختر جوان، فروتن و کمی لنگ، ندیمهٔ همسر برادر شاه، دل پادشاه را می‌رباید؛ و این عشق، رائول دو براژلون، پسر آتوس، را که از کودکی به لوئیز دل بسته است، در اندوهی عمیق فرو می‌برد.

در کنار این ماجرای عاشقانه، تفنگداران پیر هر یک راه خود را می‌روند: دارتانیان، که اکنون فرماندهٔ تفنگداران شاه است، میان وفاداری به شاه و دوستانش در کشاکش است؛ آرامیس نقشه‌ای پنهانی و بزرگ در سر دارد؛ و آتوس با غروری اشرافی در برابر پادشاه می‌ایستد. نیکولا فوکه، وزیر دارایی ثروتمند، و رقیبش کولبر نیز در مرکز دسیسه‌های دربار هستند.

این بخش تیره‌تر و تأمل‌برانگیزتر از جلدهای پیشین است: دوران قهرمانی گذشته و جهان تازهٔ دربار مطلقه جایی برای جوانمردی قدیمی ندارد. خواندن آن پس از «سه تفنگدار» و «بیست سال بعد» توصیه می‌شود.