The Vicomte de Bragelonne

«ویکنت دو براژلون» بخش نخست از سومین و آخرین رمان مجموعهٔ تفنگداران الکساندر دوماست؛ رمانی عظیم که میان ۱۸۴۷ و ۱۸۵۰ به‌صورت پاورقی منتشر شد و در ترجمه‌های انگلیسی معمولاً به چند جلد تقسیم می‌شود. این فایل فصل‌های آغازین رمان را در بر دارد و پس از آن «ده سال بعد»، «لوئیز دو لاوالیر» و «مرد نقاب‌آهنین» می‌آیند.

سال ۱۶۶۰ است. لویی چهاردهم بیست‌ودو ساله هنوز زیر سایهٔ کاردینال مازارن است و دارتانیان، ستوان تفنگداران پادشاه، از خدمت به شاهی که جسارت ندارد خسته شده است. وقتی شارل دوم، پادشاه تبعیدی انگلستان، از لویی برای بازپس‌گیری تاج و تختش کمک می‌خواهد و دست خالی برمی‌گردد، دارتانیان و آتوس هر یک جداگانه و بی‌خبر از هم، نقشه‌هایی جسورانه برای بازگرداندن او به سلطنت می‌کشند.

در کنار این ماجرا، چهره‌های تازه‌ای وارد داستان می‌شوند: راؤل، ویکنت دو براژلون، پسر جوان و نجیب آتوس؛ لوئیز دو لاوالیر، دختری که راؤل از کودکی دوستش دارد؛ و مازارن پیر و بیمار که در آستانهٔ مرگ به ثروت خود بیش از هر چیز می‌اندیشد. لحن این رمان از «سه تفنگدار» پخته‌تر و اندوهگین‌تر است و موضوعش گذر زمان و پیری قهرمانان است.

برای خواننده‌ای که «سه تفنگدار» و «بیست سال بعد» را خوانده، این کتاب ادامهٔ طبیعی ماجراست و دوما در آن هنوز استاد گفت‌وگوهای پرشور و صحنه‌های پرتعلیق است.