Riders to the Sea

صحنه کلبه‌ای در اینیشمان، جزیرهٔ میانی جزایر آران در غرب ایرلند است. موریا، مادری سالخورده، شوهر و چند پسرش را به دریا باخته است. پسر دیگرش، مایکل، چند روز است ناپدید شده، و اکنون لباس‌های مردی غرق‌شده از ساحل دوردست دانگال رسیده است؛ دخترانش، کاتلین و نورا، باید پنهانی دریابند که آیا این لباس‌ها از آن برادرشان است. در همین حال بارتلی، آخرین پسر خانه، می‌خواهد با وجود توفان، اسب‌ها را برای فروش از راه دریا به بازار ببرد، و مادر نمی‌خواهد او برود.

جان میلینگتن سینگ (۱۸۷۱–۱۹۰۹)، نمایشنامه‌نویس ایرلندی و از چهره‌های اصلی احیای ادبی ایرلند، در سفرهایش به جزایر آران ماجرای مرد غرق‌شده‌ای را شنید که از روی لباسش شناسایی شده بود، و نیز قصه‌هایی از «بینش دوم» که در میان مردم سلتی رایج بود. او این مواد خام را با زبانی برگرفته از انگلیسی ایرلندی روستاییان، آهنگین و ساده، به تراژدی‌ای کوتاه بدل کرد.

نمایشنامه نخست در ۱۹۰۳ در نشریهٔ «سامهین» چاپ شد، در ۱۹۰۴ در دوبلین به صحنه رفت، و در ۱۹۰۵ به‌صورت کتاب منتشر شد. بسیاری آن را از بزرگ‌ترین تراژدی‌های تک‌پرده‌ای تئاتر مدرن می‌دانند و رالف وان ویلیامز از روی آن اپرایی ساخت.

متن بسیار کوتاه است و در یک نشست خوانده می‌شود، اما تأثیرش ماندگار است؛ این نسخه مقدمه‌ای دربارهٔ پیدایش نمایش هم دارد.