Tarrano the Conqueror

سال ۲۴۳۰ میلادی است. زمین، مریخ و ونوس با سفینه‌ها و شبکه‌های ارتباطی به هم پیوسته‌اند و زندگی آرام و پیشرفته به نظر می‌رسد — تا آنکه مردی مرموز به نام تارانو در ونوس سر برمی‌آورد و با ارتشی از پیروان و سلاح‌هایی تازه، نقشهٔ تسلط بر هر سه سیاره را در سر می‌پروراند. جوانی زمینی و یارانش ناگهان در میانهٔ این توفان قرار می‌گیرند.

ری کامینگز در پیشگفتار می‌گوید کوشیده خواننده را چنان به آینده پرتاب کند که گویی رمانی از زمانهٔ خود آن آینده را می‌خواند؛ از این رو خود را نویسنده‌ای از سال ۲۴۳۰ جا می‌زند و کتاب پر از پانویس‌های «مترجم» است که فناوری‌ها و آداب آن روزگار را توضیح می‌دهند: ارتباط تصویری از راه دور، پرتوهای جنگی و سفر میان سیاره‌ها. خود او می‌گوید داستان در اصل عاشقانه‌ای ماجرایی است.

کامینگز (۱۸۸۷–۱۹۵۷) از پیشگامان علمی‌تخیلی مجله‌ای آمریکا بود و پیش از نویسندگی مدتی با تامس ادیسون کار می‌کرد. این رمان نخست در ۱۹۲۵ در مجلهٔ «ساینس اند اینونشن» پاورقی شد، در ۱۹۳۰ به‌صورت کتاب درآمد و به هوگو گرنزبک، پدر مجله‌های علمی‌تخیلی، تقدیم شده است. نمونه‌ای خواندنی از اینکه این ژانر در دههٔ ۱۹۲۰ آینده را چگونه می‌دید.