The Jolly Corner

«گوشهٔ شاد» از مشهورترین داستان‌های بلند هنری جیمز در گونهٔ داستان روح است که نخست در ۱۹۰۸ در مجلهٔ «انگلیش ریویو» چاپ شد و سپس در ۱۹۰۹ در «ویرایش نیویورک» آثار او گرد آمد. اسپنسر برایدن، مردی پنجاه‌وچند ساله، پس از سی‌وسه سال زندگی آسوده و فرهیخته در اروپا به نیویورک بازمی‌گردد تا به املاکش رسیدگی کند؛ از جمله خانهٔ قدیمی خانوادگی در «گوشهٔ شاد»، جایی که کودکی‌اش را در آن گذرانده است.

شهری که او می‌یابد، با آسمان‌خراش‌ها و شتاب سوداگرانه‌اش، دیگر آن شهر آشنا نیست، و برایدن با شگفتی درمی‌یابد که خودش هم استعدادی برای ساخت‌وساز و کسب‌وکار دارد. این کشف او را به وسواسی عجیب می‌کشاند: می‌خواهد بداند اگر در آمریکا مانده و سوداگر شده بود، چه آدمی می‌شد. شب‌ها در خانهٔ خالی پرسه می‌زند و حس می‌کند «خود دیگرش» آنجا، در تاریکی اتاق‌ها، حضور دارد.

تنها همدم او در این ماجرا آلیس استاورتن، دوست قدیمی و فرهیخته‌اش، است. جیمز خود پس از بیش از بیست سال دوری، در ۱۹۰۴ به آمریکا سفر کرده بود و این داستان بازتاب تأملات او دربارهٔ هویت، غربت و راه‌های نرفته است. نثر پیچیده و دقیق جیمز تعلیقی روان‌شناختی می‌سازد که آن را از بهترین داستان‌های «همزاد» در ادبیات جهان کرده است.