The Man Who Knew Too Much

«مردی که زیادی می‌دانست» (۱۹۲۲) مجموعه‌ای از هشت داستان کارآگاهی جی. کی. چسترتون است که قهرمانش هورن فیشر است؛ مردی آرام، رنگ‌پریده و خسته که با همهٔ صاحبان قدرت انگلستان، از وزیران و لردها تا سردبیران روزنامه‌ها، خویشاوندی یا آشنایی دارد. همراه او هارولد مارچ، روزنامه‌نگار جوان و آرمان‌گرا، است که در نخستین داستان با او آشنا می‌شود و ماجراها را از چشم او می‌بینیم.

فیشر معماها را با هوشی شگفت حل می‌کند، اما تقریباً هیچ‌گاه حقیقت را آشکار نمی‌کند. دلیلش در همان نام کتاب است: او بیش از اندازه می‌داند؛ می‌داند پشت هر جنایت چه منافعی است و افشای حقیقت چه پیامدهایی برای نظام سیاسی و حتی امنیت کشور خواهد داشت. داستان‌ها از قتلی در کنار دریاچه‌ای ماهیگیری و شاهزاده‌ای ناپدیدشده در ایرلند تا ماجرایی در پاسگاهی دورافتادهٔ بریتانیایی را در بر می‌گیرند.

این کتاب بسیار تیره‌تر از داستان‌های مشهور پدر براون است. چسترتون در اینجا از فساد در بالاترین سطح‌های قدرت می‌نویسد و نظام سیاسی را خود بخشی از جنایت نشان می‌دهد، و هر داستان در کنار معما، تأملی دربارهٔ وجدان، وفاداری و بهای دانستن است.

عنوان کتاب را آلفرد هیچکاک برای دو فیلم خود برگزید، هرچند داستان آن فیلم‌ها ربطی به این کتاب ندارد. برای دوستداران داستان کارآگاهی کلاسیک با لایه‌های سیاسی و فلسفی، این مجموعه خواندنی است.