The Man Who Knew Too Much

هورن فیشر همه را می‌شناسد: وزیران، لردها، سردبیران. و همین دانستن، فلجش کرده. در هر داستان معما را حل می‌کند و بعد توضیح می‌دهد چرا هیچ کاری نمی‌شود کرد.

این بسیار تیره‌تر از پدر براون است. چسترتون اینجا دربارهٔ فسادی می‌نویسد که در بالاترین سطح‌هاست و نظام سیاسی، خودش بخشی از جنایت است.

عنوان را هیچکاک برای دو فیلمش گرفت، هرچند داستانشان ربطی به کتاب ندارد. مجموعه‌ای هوشمندانه و ناامیدکننده — و همین ناامیدی آن را از کارهای دیگر او متمایز می‌کند.