The Master Builder

«معمار سولنس» (۱۸۹۲) از نمایشنامه‌های واپسین دورهٔ هنریک ایبسن است. هالوار سولنس، معماری خودساخته و موفق در شهری کوچک در نروژ، به اوج شهرت رسیده، اما پشت این موفقیت، احساس گناه، ازدواجی سرد و ترسی فلج‌کننده از جوان‌ترها پنهان است؛ به‌ویژه از راگنار، دستیار جوان و بااستعدادش، که سولنس نمی‌خواهد مجال درخشیدن پیدا کند.

ناگهان دختری جوان و پرشور به نام هیلده وانگل از کوهستان به خانهٔ او می‌آید و یادآوری می‌کند که ده سال پیش، روز گشایش برجی که سولنس برای کلیسای روستایشان ساخته بود، به او وعدهٔ «قصری در هوا» و پادشاهی‌ای داده است. حضور هیلده، که هم الهام‌بخش است و هم ویرانگر، سولنس را وامی‌دارد با گذشته، با وجدانش و با ترسش از ارتفاع روبه‌رو شود.

نمایش آمیزه‌ای از واقع‌گرایی و نمادگرایی است و منتقدان آن را از شخصی‌ترین آثار ایبسن دانسته‌اند؛ بازتابی از نگرانی هنرمندی سالخورده دربارهٔ بهای موفقیت، رقابت نسل‌ها و فاصلهٔ آرمان و واقعیت. صحنهٔ پایانی آن از نمادین‌ترین لحظه‌های تئاتر مدرن به شمار می‌رود.