The White Old Maid

«دوشیزهٔ سفید» از ناتانیل هاثورن داستان کوتاهی از مجموعهٔ «قصه‌های دوبار گفته‌شده» است. آغاز داستان در اتاقی مجلل و قدیمی است که نور مهتاب از دو پنجرهٔ باریک به آن می‌تابد و چهرهٔ مردی جوان را روشن می‌کند که در تختی با پرده‌های ابریشمی خوابیده است.

هاثورن با فضاسازی رمزآلود و تصویرهای نمادین، رابطه‌ای عاشقانه، فاجعه‌ای و پیامدهای دیرپای آن را در زندگی زنی تنها بررسی می‌کند. او بیشتر به بار روانی و اخلاقی ماجرا اهمیت می‌دهد تا خود رخداد و با ابهامی تعمدی به خواننده اجازه می‌دهد برداشت‌های مختلفی داشته باشد.

داستان نخستین‌بار در ۱۸۳۵ در یک نشریه چاپ شد و بعدها در مجموعه‌ای از قصه‌های هاثورن (۱۸۳۷) آمد. برای دوستداران ادبیات رمانتیک آمریکایی، داستان گوتیک و سبک نمادگرای هاثورن خواندنی است. زبان هاثورن در این داستان کوتاه فشرده و موسیقایی است و فضای قصه با کمترین توصیف ساخته می‌شود.