Washington Square

کاترین اسلوپر نه زیباست و نه باهوش، و پدرش، پزشکی سرد و تیزبین، این را بی‌رحمانه به او می‌گوید. موریس تاونزند ظاهر می‌شود و کاترین برای نخستین بار در زندگی‌اش دوست داشته می‌شود.

نکتهٔ درخشان رمان این است که پدر احتمالاً درست می‌گوید — و همین، رفتارش را کمتر ظالمانه نمی‌کند.

صحنهٔ پایانی، که کاترین سرانجام تصمیم خودش را می‌گیرد، یکی از قوی‌ترین پایان‌های جیمز است. کوتاه‌ترین و دسترس‌ترین رمان او؛ برای شروع جیمز بهترین انتخاب.