A Hundred and Seventy Chinese Poems

«صد و هفتاد شعر چینی» گزینه‌ای است که آرتور ویلی، شرق‌شناس و مترجم انگلیسی، در ۱۹۱۸ از شعر کلاسیک چین فراهم کرد. به گفتهٔ خود او در یادداشت آغازین، حدود ۱۴۰ شعر این مجموعه پیش از آن به انگلیسی ترجمه نشده بود، و شعرهای دیگر را هم از آن رو آورده که ترجمه‌های پیشین پر از اشتباه بود یا دیگر در دسترس نبود.

ویلی شعرها را بی‌قافیه و با ریتمی آزاد برگردانده تا زبان ساده و تصویرهای روشن شعر چینی را حفظ کند. بخش مهمی از کتاب به بای جویی (پو چوی) اختصاص دارد؛ شاعری که از دوستی و جدایی، تبعید، پیری، شراب و سختی زندگی مردم عادی می‌نویسد و صدایش پس از قرن‌ها هنوز صمیمی است. کنار آن‌ها نمونه‌هایی از «هفده شعر کهن» و سرودهای دوره‌های پیشین هم دیده می‌شود.

این ترجمه‌ها در زمان خود نقش بزرگی در آشنایی خوانندگان انگلیسی‌زبان با شعر چین داشت و بر ذوق شعری سدهٔ بیستم اثر گذاشت. کتاب برای دوستداران شعر و کسانی که می‌خواهند با ادبیات چین آشنا شوند خواندنی است، و چون شعرها کوتاه‌اند می‌توان آن را تکه‌تکه خواند.