Chapters from My Autobiography

مارک تواین در سال‌های پایانی عمر به جای نوشتن، زندگی‌نامه‌اش را روزانه برای تندنویس دیکته می‌کرد و قصد داشت بیشتر آن پس از مرگش منتشر شود. با این حال در ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ بخش‌هایی از آن را با عنوان «فصل‌هایی از زندگی‌نامهٔ من» در شماره‌های پیاپی مجلهٔ «نورث امریکن ریویو» به چاپ رساند؛ این کتاب همان بخش‌هاست.

روش تواین آگاهانه بی‌نظم بود: از هر جا که ذهنش می‌کشید آغاز می‌کرد و هر وقت موضوع تازه‌ای جذبش می‌کرد، رشتهٔ سخن را رها می‌کرد. از همین رو این فصل‌ها میان دوران‌ها جابه‌جا می‌شوند: کودکی در میزوری و مزرعهٔ عمویش، خاطرات خانواده و برادرش اوریون، روزهای روزنامه‌نگاری، دیدار با چهره‌های مشهور، شکست‌های تجاری و ماجراهای انتشار کتاب‌هایش، و یاد عزیزانی که از دست داده بود.

لحن کتاب آمیزه‌ای است از طنز همیشگی تواین، دلتنگی و گاه تلخی. تکه‌هایی از آن، مانند توصیف مزرعهٔ دوران کودکی، از زیباترین نثرهای اوست و نشان می‌دهد مایهٔ «تام سایر» و «هاکلبری فین» از کجا آمده است.

برای دوستداران تواین و علاقه‌مندان به زندگی آمریکای قرن نوزدهم، این کتاب دریچه‌ای صمیمی به ذهن نویسنده در دوران پیری است؛ متنی که خودش آن را صادقانه‌ترین شکل خودنگاری می‌دانست.