The Tragical History of Doctor Faustus

فاوستوس همهٔ علوم را آموخته و هیچ‌کدام ارضایش نکرده، پس سراغ جادو می‌رود. مفیستوفلس می‌آید و معامله بسته می‌شود.

آنچه نمایشنامه را از قصهٔ اخلاقی جدا می‌کند، آن است که فاوستوس تا آخرین لحظه می‌تواند توبه کند و نمی‌کند. صحنهٔ پایانی — ساعت آخر، وقتی زمان به‌سرعت می‌گذرد و او التماس می‌کند که شب کندتر برود — از قدرتمندترین تک‌گویی‌های زبان انگلیسی است. مارلو هم‌سن شکسپیر بود و در بیست‌ونه‌سالگی کشته شد.

نمایشنامه بر پایهٔ ترجمهٔ انگلیسی «کتاب فاوست» آلمانی ساخته شده و میان صحنه‌های تراژیک، صحنه‌های کمیک و شوخی‌های دلقک‌وار هم دارد؛ فاوستوس قدرتش را گاه صرف آرزوهای بزرگ و گاه صرف شیطنت‌هایی کوچک در دربار پاپ و امپراتور می‌کند. جملهٔ مشهور دربارهٔ هلن — «آیا این همان چهره‌ای بود که هزار کشتی را به دریا فرستاد؟» — از همین متن است. این نسخه بر پایهٔ چاپ ۱۶۰۴ و به ویرایش الکساندر دایس است.