Extracts from Adam's Diary

مارک تواین در این داستان طنز کوتاه، روایت آفرینش و زندگی نخستین انسان‌ها را از زبان آدم و به شکل یادداشت‌های روزانه بازمی‌گوید؛ یادداشت‌هایی که تواین مدعی است از «دست‌نوشتهٔ اصلی» ترجمه کرده است. آدمِ تواین موجودی تنهایی‌دوست، کم‌حرف و کمی کندذهن است که از سر و کلهٔ «موجود تازه با موی بلند» در باغ دلخور است: موجودی که همه‌جا دنبالش می‌آید، بی‌وقفه حرف می‌زند و پیش از آنکه او فرصت کند، روی همه‌چیز نام می‌گذارد.

طنز داستان از تقابل این دو نگاه زاده می‌شود: آدم منطق‌گرا و بی‌حوصله، و همدمی پرشور، کنجکاو و پرانرژی. ماجراهای روزانهٔ باغ، از نام‌گذاری آبشاری که «شبیه آبشار نیاگارا» است تا پیدا شدن موجودات تازه‌ای که آدم نمی‌داند ماهی‌اند یا خرس، با لحنی جدی و خشک روایت می‌شود و همین آن‌ها را خنده‌دارتر می‌کند. اما در پس طنز، داستان کم‌کم به تأملی مهرآمیز دربارهٔ همراهی و عشق بدل می‌شود.

بخش نخست این متن در ۱۸۹۳ در کتابی یادگاری دربارهٔ نیاگارا چاپ شد و نسخهٔ کامل‌تر در ۱۹۰۴ به صورت کتاب درآمد. «دفتر خاطرات حوا» (۱۹۰۶) همتای آن است. متنی کوتاه و شیرین برای زبان‌آموزان و دوستداران طنز تواین.