Iphigenia in Tauris

«ایفیگنیا در تاوریس» نمایشنامهٔ یوهان ولفگانگ فون گوته است که نخست به نثر نوشته شد و صورت منظوم آن در ۱۷۸۷ در لایپزیگ منتشر شد. گوته با اقتباس از اثر اوریپید، این اسطورهٔ یونانی را به درامی دربارهٔ انسانیت، حقیقت‌گویی و رهایی از نفرین خانوادگی بدل کرد. ترجمهٔ انگلیسی این فایل از آنا سوان‌ویک و در مجموعهٔ «ترجمه‌های تحت‌اللفظی دستی» است.

شخصیت‌های اصلی ایفیگنیا، توآس پادشاه تاوریانی‌ها، اورستس، پیلادس و آرکاس هستند. نمایش با ایفیگنیا در بیشه‌ای پیش از معبد دیانا آغاز می‌شود، زنی که سال‌ها از میهن و خانواده دور مانده و دلش در آرزوی یونان است.

این اثر از نمونه‌های اوج کلاسیسیسم ویمار است و برای دوستداران نمایشنامه، اسطوره و ادبیات آلمانی به‌ویژه خواندنی است. زبانش موزون و آرام است و بیش از کنش بر گفت‌وگو و درونیات تکیه دارد.