Lady Susan

آستن این را در بیست‌سالگی نوشت و هرگز منتشر نکرد؛ پنجاه سال پس از مرگش چاپ شد. کاملاً به شکل نامه است.

لیدی سوزان با هیچ‌یک از قهرمانان دیگر آستن شباهت ندارد: باهوش، بی‌رحم و بی‌آنکه نویسنده محکومش کند. نامه‌هایش به دوستش، نقشه‌هایش را بی‌پرده می‌گوید.

کوتاه است — حدود صد صفحه — و طنزش تندتر از رمان‌های بعدی اوست. برای کسی که آستن را «ملایم» می‌داند، غافلگیرکننده است.