Lysis

«لوسیس» یکی از گفت‌وگوهای کوتاه و آغازین افلاطون است که در ورزشگاهی تازه‌ساز در حومهٔ آتن می‌گذرد. سقراط، که اینجا مردی سالخورده است، به جمع جوانان می‌پیوندد و با دو نوجوان، لوسیس و دوستش منکسنوس، دربارهٔ پرسشی ساده و در عین حال دشوار سخن می‌گوید: دوستی چیست و چه کسی را می‌توان «دوست» نامید؟ گفت‌وگو با درسی دربارهٔ رفتار عاشق با معشوق آغاز می‌شود؛ سقراط به هیپوتالس، دلباختهٔ لوسیس، نشان می‌دهد که ستایش اغراق‌آمیز جوان را مغرور می‌کند و راه درست، برانگیختن او به دانستن است.

سپس پرسش‌ها یکی پس از دیگری آزموده می‌شوند: دوست کسی است که دوست می‌دارد یا کسی که دوست داشته می‌شود؟ آیا همانند با همانند دوست است، چنان‌که هومر و امپدوکلس می‌گویند، یا متضادها یکدیگر را می‌جویند؟ سقراط هر پاسخ را می‌سنجد و کنار می‌گذارد و در پایان، به شیوهٔ گفت‌وگوهای آغازین افلاطون، تعریفی قطعی به دست نمی‌آید؛ اما خواننده با اندیشهٔ «نخستین دوست‌داشتنی»، یعنی خیری که هر محبتی سرانجام رو به سوی آن دارد، آشنا می‌شود.

این نسخه ترجمهٔ انگلیسی بنجامین جوئت است، همراه با مقدمهٔ تحلیلی او که ساختار گفت‌وگو و پیوندش با «خارمیدس» و «لاخس» را توضیح می‌دهد. کتابی کوتاه برای کسی که می‌خواهد با روش پرسشگری سقراط آشنا شود و دربارهٔ معنای دوستی بیندیشد.