Alcibiades I

«آلکیبیادس نخست» گفت‌وگویی منسوب به افلاطون است میان سقراط و آلکیبیادس جوان؛ اشراف‌زادهٔ زیبا، ثروتمند و جاه‌طلب آتنی که بعدها از جنجالی‌ترین سیاستمداران و فرماندهان جنگ پلوپونزی شد. اصالت این گفت‌وگو از دیرباز محل بحث است، اما در دوران باستان آن را درآمدی بر کل فلسفهٔ افلاطون می‌دانستند.

سقراط که سال‌ها در سکوت آلکیبیادس را دنبال کرده، اکنون که جوان می‌خواهد پا به عرصهٔ سیاست بگذارد، لب به سخن می‌گشاید. با پرسش‌های پیاپی نشان می‌دهد که آلکیبیادس دربارهٔ عدالت و سود، که می‌خواهد آتنیان را در آن راهنمایی کند، دانشی ندارد و حتی نمی‌داند که نمی‌داند.

گفت‌وگو سرانجام به فرمان دلفی، «خود را بشناس»، می‌رسد: «خود» انسان چیست؟ پاسخ سقراط این است که انسان همان روان اوست، نه تن و دارایی‌اش، و مراقبت از خود یعنی پرورش روان؛ کسی که خود را نشناسد نمی‌تواند بر دیگران فرمان براند.

ترجمهٔ بنجامین جوئت، همراه با پیوستی که او دربارهٔ اصالت نوشته‌های منسوب به افلاطون نوشته است؛ برای علاقه‌مندان اخلاق، فلسفهٔ سیاسی و شخصیت سقراط.