Alcibiades II

«آلکیبیادس دوم» گفت‌وگویی کوتاه میان سقراط و آلکیبیادس، سیاستمدار جوان و جاه‌طلب آتنی، است. آلکیبیادس در راه معبد است تا به درگاه زئوس دعا کند. سقراط او را نگه می‌دارد و می‌پرسد: اگر ندانی چه چیزی واقعاً برایت خوب است، از کجا می‌دانی چه بخواهی؟ چه بسیار کسان که آرزویشان برآورده شد و همان آرزو مایهٔ نابودی‌شان شد.

گفت‌وگو به این نتیجه می‌رسد که بی‌دانش، حتی دعا هم می‌تواند زیان‌بار باشد و نادانی دربارهٔ «بهترین» بزرگ‌ترین بلای آدمی است. نمونه‌هایی از تاریخ و شعر هومر می‌آید و سرانجام سقراط پیشنهاد می‌کند که آلکیبیادس دعایش را تا روزی که بداند چه باید خواست به تأخیر اندازد.

بیشتر پژوهشگران، از جمله جوئت در مقدمه‌اش، این گفت‌وگو را نه کار خود افلاطون، که نوشتهٔ پیروی از نسل‌های بعد می‌دانند؛ با این همه، مسئلهٔ آن — دشواری دعا — همان است که بعدها ذهن متکلمان مسیحی را هم مشغول کرد. ترجمهٔ جوئت؛ برای علاقه‌مندان فلسفهٔ یونان و فلسفهٔ دین.