The Bucolics and Eclogues

ویرژیل این‌ها را پیش از «انه‌اید» نوشت، در دورانی که جنگ داخلی روم زمین‌های کشاورزان را می‌گرفت. پشت لحن آرام و شبانی، غم از دست دادن و آوارگی نشسته است.

چهارمین شعر تاریخ عجیبی دارد: ویرژیل از تولد کودکی می‌گوید که عصر طلایی را بازمی‌گرداند، و مسیحیان قرون وسطی آن را پیشگویی تولد مسیح دانستند و به همین دلیل ویرژیل را در میان شاعران بت‌پرست جایگاه ویژه دادند — و دانته او را راهنمای خود کرد.

شعرها به‌صورت گفت‌وگو یا مسابقهٔ آواز میان چوپانان سروده شده‌اند و الگوی آن‌ها «شبانی‌ها»ی تئوکریتوس یونانی است. نخستین شعر با گفت‌وگوی دو چوپان آغاز می‌شود: ملیبئوس که از زمینش رانده شده، و تیتیروس که به لطف «خدایی» در روم زمینش را نگه داشته است. این نسخه ترجمه‌ای منظوم به انگلیسی است و هر ده شعر را کامل دارد؛ درآمدی کوتاه و دلنشین بر ویرژیل پیش از «انه‌اید» و «گئورگیک‌ها».