The First Men in the Moon

«نخستین انسان‌ها در ماه» (۱۹۰۱) از رمان‌های علمی-تخیلی کلاسیک اچ. جی. ولز است. آقای بدفورد، تاجری ورشکسته که برای فرار از طلبکاران به روستایی در کنت پناه برده تا نمایشنامه بنویسد، با همسایه‌ای عجیب، دانشمندی به نام کاوور، آشنا می‌شود. کاوور ماده‌ای ساخته که جلوی نیروی گرانش را می‌گیرد و آن را «کاووریت» می‌نامد. بدفورد فوراً سود تجاری آن را می‌بیند، اما کاوور به چیز دیگری می‌اندیشد: سفر به ماه.

دو مرد با کره‌ای شیشه‌ای و فولادی که با پرده‌های کاووریت هدایت می‌شود به ماه می‌روند. آنجا با طلوع خورشید ماه، گیاهانی که در چند ساعت می‌رویند، «گوساله‌های ماه» غول‌پیکر و سرانجام سلنیت‌ها روبه‌رو می‌شوند؛ موجوداتی حشره‌مانند که در دنیایی زیرزمینی و پیچیده زندگی می‌کنند.

بخش پایانی کتاب، که از راه پیام‌هایی از ماه روایت می‌شود، توصیف جامعهٔ سلنیت‌ها و فرمانروایشان، «لونار بزرگ»، است: جامعه‌ای که در آن هر فرد از کودکی برای کاری خاص پرورش می‌یابد و بدنش به شکل همان کار درمی‌آید. ولز در اینجا تخصصی‌شدن افراطی جامعهٔ صنعتی را به هجو می‌گیرد و گفت‌وگوی کاوور با لونار بزرگ دربارهٔ جنگ و جامعهٔ انسانی، آینه‌ای در برابر خواننده می‌گذارد.

ماجراجویی پرکشش و نقد اجتماعی تیزبینانه، مثل بسیاری از آثار ولز، در این کتاب کنار هم نشسته‌اند و آن را برای خوانندهٔ نوجوان و بزرگسال جذاب می‌کنند.