The Food of the Gods and How It Came to Earth

دو دانشمند انگلیسی، بنسینگتون شیمی‌دان و ردوود فیزیولوژیست، ماده‌ای کشف می‌کنند که رشد را بی‌وقفه ادامه می‌دهد. آن را «هرکلئوفوربیا» می‌نامند و در مزرعه‌ای آزمایشی به جوجه‌ها می‌خورانند، اما بی‌احتیاطی سرایداران مزرعه کار را از دست بیرون می‌برد: جوجه‌ها، زنبورها، موش‌ها و گیاهان غول‌پیکر می‌شوند و به حومهٔ آرام انگلستان هجوم می‌آورند.

نیمهٔ نخست کتاب طنزی شیرین است دربارهٔ دانشمندان بی‌دست‌وپا و مردم بهت‌زده. اما ماده به کودکان هم می‌رسد و نسلی از انسان‌های غول‌پیکر پدید می‌آید که در جهان کوچک و تنگ پیرامونشان جا نمی‌شوند. از اینجا رمان جدی می‌شود: جامعه با این تازه‌واردان چه خواهد کرد، و آن‌ها با جامعه؟

ولز این کتاب را در ۱۹۰۴ منتشر کرد و آن را تمثیلی از پیشرفت می‌دانست: هر ایدهٔ بزرگ تازه، مانند خوراک خدایان، در قالب‌های کهنه نمی‌گنجد و ناگزیر با نهادها، قانون‌ها و عادت‌های قدیمی درگیر می‌شود. سیاستمدار عوام‌فریب کتاب، کاترهام، نمایندهٔ همین مقاومت است.

از کارهای کمتر شناخته‌شدهٔ ولز اما از جسورانه‌ترین آن‌ها؛ برای خوانندگان علمی‌تخیلی کلاسیک و علاقه‌مندان به رمان‌های ایده‌محور.