The Man Who Laughs

«مردی که می‌خندد» رمانی از ویکتور هوگو است که در ۱۸۶۹، در سال‌های تبعیدش در جزیرهٔ گرنزی، منتشر شد. داستان در انگلستان پایان قرن هفدهم و آغاز قرن هجدهم می‌گذرد و هوگو آن را بخشی از طرحی بزرگ‌تر دربارهٔ اشرافیت و قدرت می‌دانست.

در شبی زمستانی در ۱۶۹۰، گروهی از «کومپراچیکوس» — دسته‌ای از راهزنان که کودکان را می‌خریدند و چهره‌شان را برای نمایش و سرگرمی دگرگون می‌کردند — پسرکی ده‌ساله را در ساحل پورتلند تنها می‌گذارند و می‌گریزند. پسرک در برف، نوزاد دختری نابینا را از آغوش مادر یخ‌زده‌اش نجات می‌دهد و هر دو به گاری اورسوس، فیلسوف دوره‌گرد و مردم‌گریز، و گرگ وفادارش هومو پناه می‌برند. پسر، گوینپلن، چهره‌ای دارد که با زخمی کهنه به خنده‌ای همیشگی بریده شده است؛ و سال‌ها بعد، او و دئا، دختر نابینا، با نمایش‌های اورسوس شهر به شهر می‌گردند.

هوگو در این رمان بر بی‌عدالتی اجتماعی و بی‌رحمی امتیازهای موروثی انگشت می‌گذارد. دربار ملکه آن، اشراف بیکاره و بازی‌های قدرت در برابر فقر و رنج مردم و عشق پاک گوینپلن و دئا قرار می‌گیرد، و برخی صفحه‌های کتاب از پرشورترین نوشته‌های سیاسی هوگوست.

رمان پر از گریزهای تاریخی و فلسفی بلند است و آهنگی ناهموار دارد، اما صحنه‌هایش — طوفان دریا، شب برفی، نمایش‌های دوره‌گردی — فراموش‌نشدنی‌اند. چهرهٔ گوینپلن الهام‌بخش شخصیت «جوکر» در کمیک‌های بتمن شد.