Troilus and Criseyde

«ترویلوس و کریسیده» (حدود ۱۳۸۵) شعر بلند جفری چاسر (حدود ۱۳۴۳–۱۴۰۰)، پدر شعر انگلیسی، است که بسیاری آن را کامل‌ترین اثر او می‌دانند. چاسر داستان را از «فیلوستراتو»ی بوکاچو گرفت و در پنج کتاب و در بندهای هفت‌سطری، که بعدها «بند شاهانه» نام گرفت، بازسرود.

در روزهای محاصرهٔ تروا، ترویلوس، پسر پریاموس شاه، که تا آن زمان عشق را به ریشخند می‌گرفت، در معبد چشمش به کریسیده، بیوهٔ جوان و دختر پیشگویی که به یونانیان پیوسته، می‌افتد و دلباخته می‌شود. پانداروس، عموی زیرک و پرحرف کریسیده، میان آن دو میانجی می‌شود. اما جنگ و سیاست سرنوشت این عشق را دگرگون می‌کنند — چنان‌که راوی از همان بیت نخست از «اندوه دوگانهٔ ترویلوس» خبر می‌دهد.

شعر آمیزه‌ای است از روان‌شناسی ظریف عاشقان، طنز، گفت‌وگوهای زنده و تأمل فلسفی دربارهٔ بخت و تقدیر، که از «تسلای فلسفه»ی بوئتیوس اثر پذیرفته است. شکسپیر بعدها همین داستان را دستمایهٔ نمایشنامه‌ای کرد.

متن به انگلیسی میانه است و برای خوانندهٔ پیشرفته یا کسی که با زبان چاسر آشناست مناسب است؛ آشنایی با «قصه‌های کنتربری» راه را هموارتر می‌کند.