Beowulf: An Anglo-Saxon Epic Poem

«بیوولف» کهن‌ترین حماسهٔ بلند زبان انگلیسی است؛ شعری حدود سه هزار و دویست سطری که شاعری ناشناس، در فاصلهٔ قرن هشتم تا یازدهم میلادی، به انگلیسی کهن سرود و تنها در یک دست‌نویس به جا مانده است — دست‌نویسی که در ۱۷۳۱ در آتش‌سوزی کتابخانه‌ای تا مرز نابودی رفت.

داستان در اسکاندیناوی می‌گذرد. تالار باشکوه هروثگار، پادشاه دانمارکی‌ها، هر شب آماج حملهٔ گرندل، هیولایی از نسل قابیل، است تا آنکه بیوولف، پهلوان جوان قوم گیت، از آن سوی دریا به یاری می‌آید. پس از نبرد با گرندل و مادر انتقام‌جویش، شعر پنجاه سال به جلو می‌پرد: بیوولف اکنون پادشاهی سالخورده است و باید با اژدهایی روبه‌رو شود که پس از دزدیده شدن جامی از گنجینه‌اش، سرزمین گیت‌ها را به آتش کشیده است.

این نسخه ترجمهٔ منظوم جان لسلی هال، استاد کالج ویلیام و مری، است که در ۱۸۹۲ منتشر شد و با فهرست نام‌های خاص، واژه‌نامهٔ واژه‌های کهن و عنوان‌های بخش به بخش همراه است. شعر، در کنار نبرد با هیولاها، دربارهٔ وفاداری، افتخار، بخشندگی پادشاهان و گذرایی زندگی است؛ همان چیزی که جی. آر. آر. تالکین در جستار مشهورش بر آن انگشت گذاشت.