De Profundis

«از اعماق» (De Profundis) نامهٔ بلندی است که اسکار وایلد در ماه‌های پایانی حبس دوساله‌اش در زندان ریدینگ، در سال‌های ۱۸۹۶ و ۱۸۹۷، نوشت. وایلد که در اوج شهرت به‌عنوان نمایشنامه‌نویس و نویسندهٔ «تصویر دوریان گری» بود، پس از محاکمه‌ای پرسروصدا به زندان با اعمال شاقه محکوم شد و نام، ثروت و خانواده‌اش را از دست داد.

متن در اصل خطاب به لرد آلفرد داگلاس بود، اما این نسخه، که رابرت راس، دوست و وصی ادبی وایلد، در ۱۹۰۵ منتشر کرد، تنها بخش‌هایی را در بر دارد که جنبهٔ عام‌تر و تأملی داشتند. وایلد در این صفحات از یکنواختی کشندهٔ زندگی در سلول، از مرگ مادرش، از ننگی که بر نام خانواده‌اش آورد، و از اینکه چگونه رنج را حقیقتی ژرف‌تر از لذت یافت، سخن می‌گوید.

بخش مهمی از کتاب تأملی است دربارهٔ مسیح به‌عنوان هنرمندی که با همدردی و تخیل زیست، و دربارهٔ فروتنی به‌عنوان راهی برای ساختن زندگی تازه. نثر کتاب شاعرانه و پرطنین است و به خواننده‌ای که وایلد را تنها با طنز و نکته‌سنجی‌اش می‌شناسد، چهرهٔ دیگری از او نشان می‌دهد. متن کامل‌تر نامه سال‌ها بعد منتشر شد.