Great Catherine

«کاترین کبیر (که شکوه هنوز ستایشش می‌کند)» نمایشنامهٔ طنز برنارد شاو است که در سال ۱۹۱۳ در لندن بر صحنه آمد. شاو آن را «مجلس‌شوخی» (farce) در چهار صحنه خوانده و عنوانش را از شعر بایرون گرفته است. کتاب با «پوزش‌خواهی نویسنده» آغاز می‌شود که در آن شاو دربارهٔ ایدهٔ نمایش و شخصیت کاترین دوم، امپراتریس روسیه، نظر می‌دهد.

ماجرا در سال ۱۷۷۶ در دربار سن‌پترزبورگ می‌گذرد. افسر جوانی انگلیسی، کاپیتان ادستن، با غرور و سادگی خود به دربار می‌رسد و در کشاکش قدرت، هوس‌های درباری و منش کاترین گرفتار می‌شود؛ پوتیمکین، محبوب و مشاور کاترین، و دیگر درباریان نیز هر یک رنگ و بویی کمیک به صحنه می‌دهند. شاو با تیزهوشی دربار مطلقه، قدرت و ابتذال را به‌شوخی می‌گیرد، بی‌آنکه جدی بودن مضمون را از دست بدهد.

نمایشنامه کوتاه و پرجنب‌وجوش است و برای علاقه‌مندان به تئاتر، طنز سیاسی و دورهٔ کاترین کبیر مناسب است. بیش از ماجرایی عمیق، سرگرمی هوشمندانه‌ای دارد که شاو را در پهنهٔ شوخ‌طبعی نشان می‌دهد.