King Henry IV, Part 2

شورش پرسی‌ها فرونشسته، اما آتش آن خاموش نشده است: اسقف اعظم یورک و اشراف شمالی دوباره سپاه می‌آرایند. هنری چهارم بیمار و بی‌خواب است و از آیندهٔ پادشاهی‌اش، که به دست پسری به‌ظاهر بی‌مسئولیت خواهد افتاد، نگران است.

لحن این بخش تیره‌تر و پاییزی‌تر از بخش نخست است. فالستاف پیر و بیمار شده، برای سپاه سرباز جمع می‌کند و از روستاییان رشوه می‌گیرد، و در گلاسترشر با دوست قدیمی‌اش، قاضی شالوی پرحرف، از جوانی‌های ازدست‌رفته یاد می‌کند. تک‌گویی پادشاه دربارهٔ خواب — «سری که تاج بر آن است آسوده نمی‌خوابد» — از مشهورترین سطرهای نمایشنامه است. موضوع اصلی، پیری، بیماری و بهای قدرت است.

نمایشنامه نخستین بار در ۱۶۰۰ چاپ شد؛ متن این نسخه بر پایهٔ برگ‌نامهٔ ۱۶۲۳ است. این بخش پل میان «هنری چهارم، بخش یکم» و «هنری پنجم» است و سرنوشت دوستی هال و فالستاف در آن رقم می‌خورد؛ صحنهٔ پایانی‌اش از بحث‌برانگیزترین لحظه‌های کارنامهٔ شکسپیر است.