Locrine

«تراژدی اسفناک لوکرین» نمایشنامه‌ای الیزابتی است که در ۱۵۹۵ با این توضیح چاپ شد که «دبلیو. اس.» آن را بازبینی و تصحیح کرده است؛ همین حروف سبب شد در ۱۶۶۴ در چاپ سوم مجموعهٔ آثار شکسپیر گنجانده شود. امروز پژوهشگران آن را از شکسپیر نمی‌دانند و بیشتر به نویسندگانی چون جورج پیل یا رابرت گرین نسبت می‌دهند؛ این نمایش از «آپوکریفای شکسپیر» به شمار می‌آید.

داستان از تاریخ افسانه‌ای بریتانیا، به روایت جفری مانموتی، گرفته شده است. بروتوس، نخستین پادشاه افسانه‌ای بریتانیا، پیش از مرگ قلمرو خود را میان سه پسرش، لوکرین، کامبر و آلبانکت، تقسیم می‌کند و لوکرین را با گوندولین، دختر جنگاور پیر کورینئوس، نامزد می‌کند. اندکی بعد هامبر، پادشاه هون‌ها، به بریتانیا حمله می‌کند و جنگ، انتقام و عشقی ممنوع سرنوشت خاندان شاهی را دگرگون می‌کند. در کنار این خط جدی، ماجراهای کمیک استرامبو، پینه‌دوزی پرحرف، فضای نمایش را می‌شکند.

نمایش به سنت تراژدی‌های انتقام سنکایی است: هر پرده با پیش‌درآمدی از آته، الههٔ انتقام، و نمایشی بی‌کلام آغاز می‌شود. برای علاقه‌مندان تئاتر الیزابتی، پیشینهٔ نمایش‌های تاریخی شکسپیر و بحث‌های انتساب آثار او خواندنی است.