Oedipus King of Thebes

طاعون شهر تبس را فرا گرفته است. ادیپ، پادشاهی که سال‌ها پیش با گشودن معمای ابوالهول شهر را نجات داده و به تخت رسیده، برادر همسرش کرئون را نزد پیشگوی دلفی می‌فرستد و پاسخ می‌آید: تا قاتل لائیوس، پادشاه پیشین، یافته و مجازات نشود، بلا از شهر دور نخواهد شد. ادیپ سوگند می‌خورد قاتل را بیابد، و همهٔ نمایشنامه داستان همین جست‌وجوست.

سوفوکل (حدود ۴۹۶–۴۰۶ پیش از میلاد) این تراژدی را در اوج دوران طلایی آتن نوشت. ارسطو در «فن شعر» آن را نمونهٔ کامل تراژدی دانست، و ساختار آن — که در آن هر گام به سوی حقیقت، گامی به سوی فاجعه است — از آن پس الگوی درام غربی شد. این نمایشنامه بر روان‌کاوی و ادبیات مدرن نیز اثری ژرف گذاشته است.

این نسخه ترجمهٔ منظوم و قافیه‌دار گیلبرت ماری، استاد زبان یونانی دانشگاه آکسفورد، است که نخست در ۱۹۱۱ منتشر شد و با پیشگفتار و یادداشت‌های توضیحی او همراه است. ماری در پیشگفتار به ریشه‌های اسطوره‌ای داستان، فضای دینی آن و شگردهای نمایشی سوفوکل می‌پردازد. خواندنی برای علاقه‌مندان به ادبیات یونان باستان، تئاتر و اسطوره.