Pygmalion

«پیگمالیون» نمایش‌نامه‌ای پنج‌پردهٔ برنارد شاو است که در ۱۹۱۲ نوشته شد و در ۱۹۱۳ نخستین‌بار اجرا شد. شاو نام آن را از افسانهٔ یونانی پیگمالیون گرفته که مجسمه‌ای ساخت و عاشقش شد. در پیش‌گفتار می‌گوید انگلیسی‌ها به زبان خود احترام نمی‌گذارند و کودکانشان را درست سخن گفتن نمی‌آموزند.

پروفسور هیگینز، استاد آواشناسی، با شنیدن لهجهٔ هر کسی می‌تواند محل زندگی‌اش را بگوید. شبی در لندن او با سرهنگ پیکرینگ شرط می‌بندد که می‌تواند دختر گل‌فروشی خیابانی، الایزا دولیتل، را چنان تربیت کند که مثل یک بانوی اشرافی سخن بگوید. اما آموزش، الایزا را هم دگرگون می‌کند و پرسش‌هایی دربارهٔ طبقه، هویت و احترام به آدم‌ها مطرح می‌شود.

شاو با طنزی تیز از تبعیض طبقاتی و زبان می‌نویسد. این نمایش‌نامه الهام‌بخش فیلم و موزیکال «بانوی زیبای من» شد و برای زبان‌آموزان علاقه‌مند به تلفظ و لهجه جذاب است.