The Merchant of Venice

آنتونیو برای دوستش وام می‌گیرد و شایلاک شرط عجیبی می‌گذارد. صحنهٔ دادگاه، که پورشیا در لباس مردانه وارد می‌شود، از مشهورترین صحنه‌های تئاتر است.

این نمایشنامه را باید با آگاهی خواند: شایلاک بر پایهٔ کلیشه‌های یهودستیزانهٔ رایج آن روزگار ساخته شده و قرن‌ها برای توجیه تعصب به کار رفته. در عین حال، شکسپیر به او تک‌گویی‌ای داده — «مگر یهودی چشم ندارد؟» — که یکی از نخستین دفاعیه‌های انسانیت مشترک در ادبیات اروپاست. همین دوگانگی، آن را تا امروز محل بحث نگه داشته.

نمایشنامه دو رشته دارد: ماجرای وام و دادگاه در ونیز، و ماجرای عاشقانهٔ بلمونت، جایی که خواستگاران پورشیا باید از میان سه صندوقچهٔ طلا، نقره و سرب یکی را برگزینند. سخن پورشیا دربارهٔ «کیفیت بخشش» از مشهورترین قطعه‌های شکسپیر است. ژانر نمایشنامه کمدی است، اما سایهٔ شایلاک چنان سنگین است که بسیاری آن را در مرز تراژدی می‌خوانند.