The Taming of the Shrew

نمایشنامه با پیش‌درآمدی غریب آغاز می‌شود: اشراف‌زاده‌ای کریستوفر اسلای، پینه‌دوزِ مست، را فریب می‌دهد تا باور کند اربابی بزرگ است، و داستان اصلی همچون نمایشی برای او اجرا می‌شود. در پادوآ، باپتیستا دو دختر دارد: بیانکای آرام که خواستگاران بسیار دارد، و کاترینای تندزبان که کسی جرئت نزدیک‌شدن به او را ندارد؛ پدر شرط کرده تا کاترینا شوهر نکند، بیانکا را به کسی نمی‌دهد.

پتروکیو، نجیب‌زاده‌ای از ورونا که در پی جهیزیهٔ کلان آمده، داوطلب ازدواج با کاترینا می‌شود و سپس با گرسنگی، بی‌خوابی و تناقض‌گویی می‌کوشد او را «رام» کند. در خط فرعی، خواستگاران بیانکا با لباس مبدل و هویت‌های ساختگی برای رسیدن به او با هم رقابت می‌کنند.

این کمدی امروز به‌حق محل بحث جدی است: رفتار پتروکیو با معیارهای امروز توجیه‌پذیر نیست؛ برخی کارگردانان نمایش را طنزی بر مردسالاری می‌خوانند و برخی سند صریح آن. همین بحث، آن را زنده نگه داشته و الهام‌بخش اقتباس‌هایی چون موزیکال «کیس می کیت» شده است. متن نخستین بار در برگ‌نامهٔ ۱۶۲۳ چاپ شد.