Love's Labour's Lost

فردیناند، پادشاه ناوار، و سه یار درباری‌اش — بیرون، لانگاویل و دومن — سوگند می‌خورند سه سال از دنیا کناره بگیرند، درس بخوانند، کم بخورند، کم بخوابند و هیچ زنی را نبینند. اما هنوز جوهر پیمان خشک نشده که شاهزاده‌خانم فرانسه با سه بانوی همراهش برای مأموریتی سیاسی از راه می‌رسد، و سوگندها یکی پس از دیگری در برابر عشق رنگ می‌بازند.

این کمدی پرکلمه‌ترین نمایشنامهٔ شکسپیر است و موضوعش، بیش از هر چیز، خود زبان است: جناس، بازی‌های لفظی، شعرهای عاشقانهٔ پنهانی، و شخصیت‌های فرعی خنده‌داری چون دون آرمادوی اسپانیایی پرطمطراق، هولوفرنس معلم فضل‌فروش و کاستارد دلقک. هرچه مردان زیباتر سخن می‌گویند از صداقت دورتر می‌شوند، و بانوان با زیرکی این را به رخشان می‌کشند.

نمایشنامه احتمالاً در میانهٔ دههٔ ۱۵۹۰ نوشته شد و نخستین چاپ آن کوارتوی ۱۵۹۸ است. پایانش برای یک کمدی غیرمعمول است و حال‌وهوای اثر را در صحنهٔ آخر دگرگون می‌کند. برای خوانندهٔ زبان‌آموز، این از دشوارترین متن‌های شکسپیر است، اما بهترین نمونه برای دیدن اینکه او با واژه‌ها چه بازی‌هایی می‌توانست بکند.