Twelfth Night

ویولا پس از کشتی‌شکستگی به سرزمین ایلیریا می‌رسد و گمان می‌کند برادر دوقلویش سباستین غرق شده است. برای امنیت، لباس مردانه می‌پوشد، خود را «سزاریو» می‌نامد و به خدمت دوک اورسینو درمی‌آید. اورسینو او را پیک عشق خود نزد کنتس اولیویا می‌فرستد؛ اما ویولا خود عاشق اورسینو شده و اولیویا هم دل به این پیک جوان می‌بازد.

در کنار این مثلث عاشقانه، خط دوم نمایشنامه در خانهٔ اولیویا می‌گذرد: سر توبی بلچِ عیاش، سر اندروی ابله و ثروتمند، ماریای زیرک و فِسته، دلقک فیلسوف‌مآب، علیه مالوولیو، پیشکار خودپسند و عبوس، دسیسه‌ای می‌چینند. این شوخی بی‌رحمانه به کمدی رنگی تلخ می‌دهد و مالوولیو را به یکی از بحث‌برانگیزترین شخصیت‌های شکسپیر بدل کرده است.

«شب دوازدهم» حدود ۱۶۰۱ نوشته شد و نخستین بار در برگ‌نامهٔ ۱۶۲۳ به چاپ رسید. بازی با هویت و جنسیت — آن هم در روزگاری که نقش زنان را پسران بازی می‌کردند — و ترانه‌های فسته، آن را به یکی از محبوب‌ترین کمدی‌های شکسپیر بدل کرده است. سطر آغازینش، «اگر موسیقی خوراک عشق است، بنوازید»، از مشهورترین سطرهای اوست.