Much Ado about Nothing

دون پدرو، شاهزادهٔ آراگون، پس از جنگ همراه افسرانش به خانهٔ لئوناتو، فرماندار مسینا، می‌آید. کلادیوی جوان دل به هیرو، دختر لئوناتو، می‌بندد و ازدواجشان به‌سرعت قرار می‌شود. اما دون جان، برادر ناتنی و کینه‌توز شاهزاده، نقشه‌ای می‌کشد تا با یک صحنه‌سازی آبروی هیرو را بر باد دهد.

در خط موازی، بندیک و بئاتریس قرار دارند: دو زبان‌آور تیزهوش که هر بار به هم می‌رسند جنگ لفظی راه می‌اندازند و هر دو سوگند خورده‌اند هرگز ازدواج نکنند. دوستانشان تصمیم می‌گیرند با گفت‌وگوهایی ساختگی که عمداً به گوش آن دو می‌رسانند، هر دو را به دام عشق بیندازند. گفت‌وگوهای این دو از بهترین دیالوگ‌های کمدی زبان انگلیسی است و الگوی بسیاری از کمدی‌های عاشقانهٔ پس از آن شد. داگبری، داروغهٔ خنگ و کلمه‌پران، هم سهم بزرگی در خنده‌های نمایش دارد.

نمایشنامه حدود ۱۵۹۸–۱۵۹۹ نوشته شد و نخستین بار در ۱۶۰۰ به صورت کوارتو چاپ شد؛ متن این نسخه بر پایهٔ برگ‌نامهٔ ۱۶۲۳ است. لایهٔ تاریک ماجرا — اینکه یک شایعه چه آسان می‌تواند زنی را بی‌آبرو کند — این اثر را از کمدی صرف فراتر می‌برد.