The Two Noble Kinsmen

«دو خویشاوند نجیب» نمایشنامه‌ای است که ویلیام شکسپیر و جان فلچر، جانشین او در گروه نمایشی «مردان پادشاه»، حدود ۱۶۱۳ با هم نوشتند و نخستین بار در ۱۶۳۴ با نام هر دو به چاپ رسید. داستان بر پایهٔ «حکایت شوالیه» از «حکایت‌های کنتربری» چاسر است.

پالامون و آرسیته، دو پسرعموی شریف از شهر تبس که دوستی‌شان زبانزد است، در جنگ با تسئوس، فرمانروای آتن، اسیر می‌شوند. از پنجرهٔ زندان امیلیا، خواهر همسر تسئوس، را در باغ می‌بینند و هر دو در یک لحظه دلباختهٔ او می‌شوند — و دوستی‌ای که مرگ را هم نمی‌شکست، به رقابتی تلخ بدل می‌شود.

داستان فرعی دختر زندان‌بان، که دلباختهٔ پالامون می‌شود، او را از زندان می‌رهاند و عقلش را از دست می‌دهد، از تکان‌دهنده‌ترین تصویرهای جنون در تئاتر آن دوره است و بی‌شباهت به اوفیلیای «هملت» نیست. پژوهشگران تقریباً هم‌داستان‌اند که صحنه‌های آغاز و پایان کار شکسپیر و بیشتر بخش‌های میانی کار فلچر است.

این آخرین نمایشنامه‌ای است که شکسپیر در نوشتنش دست داشت. متن این نسخه از ویراست ۱۹۰۸ تاکر بروک در مجموعهٔ «آپوکریفای شکسپیر» گرفته شده و املای کهن آن حفظ شده است؛ برای علاقه‌مندان به تئاتر دورهٔ ژاکوبی و آثار کمتر شناخته‌شدهٔ شکسپیر.