Thoughts Out of Season, Part II

این کتاب ترجمهٔ انگلیسی دو رسالهٔ دوم و سوم از «تأملات نابهنگام» فریدریش نیچه است که هر دو در ۱۸۷۴ نوشته و منتشر شدند، در سال‌هایی که نیچه استاد زبان‌شناسی کلاسیک در بازل بود. ترجمه از آدریان کالینز است و در مجموعهٔ آثار نیچه به ویراستاری اسکار لوی منتشر شد.

رسالهٔ نخست، «سودمندی و زیان تاریخ برای زندگی»، پاسخی است به غرور فرهنگی آلمان پس از پیروزی در جنگ با فرانسه و به «بیماری تاریخی» قرن نوزدهم. نیچه سه گونه نگاه به تاریخ را از هم جدا می‌کند — تاریخ یادمانی، تاریخ موزه‌ای (عتیقه‌پرستانه) و تاریخ انتقادی — و استدلال می‌کند که دانش تاریخی تنها وقتی ارزش دارد که در خدمت زندگی و عمل باشد. انباشت بی‌حساب گذشته، به گفتهٔ او، توان آفرینش را از انسان می‌گیرد؛ گاه باید فراموش کرد تا بتوان زیست.

رسالهٔ دوم، «شوپنهاور در مقام آموزگار»، کمتر دربارهٔ فلسفهٔ شوپنهاور است و بیشتر دربارهٔ آنچه یک آموزگار راستین برای جوان جویای خویشتن می‌کند: او را به سوی خود حقیقی‌اش فرا می‌خواند. نیچه در اینجا به فلسفهٔ دانشگاهی و دولتی می‌تازد و از فیلسوف به عنوان انسانی آزاد و نابهنگام سخن می‌گوید. این دو رساله درآمدی خوب به اندیشهٔ نیچهٔ جوان‌اند و برای علاقه‌مندان فلسفهٔ تاریخ، فلسفهٔ تعلیم و تربیت و فرهنگ آلمانی خواندنی‌اند.