Thoughts Out of Season, Part II

در «سودمندی و ناسودمندی تاریخ برای زندگی»، نیچه می‌پرسد چرا قرن نوزدهم این‌قدر به گذشته خیره شده. استدلالش این است که دانش تاریخی بیش از حد، توان عمل را می‌گیرد؛ گاهی باید فراموش کرد تا بتوان زیست.

«شوپنهاور آموزگار» ظاهراً دربارهٔ شوپنهاور است ولی در واقع دربارهٔ این است که آموزگار واقعی چه می‌کند: نمونه می‌شود، نه اینکه اطلاعات بدهد.

این‌ها را نیچه در سی‌سالگی نوشت، پیش از سبک قطعه‌نویسی متأخرش. نثرشان پیوسته و خواندنی است و برای ورود به نیچه، از «زرتشت» بسیار مناسب‌ترند.