I and My Chimney

«من و دودکشم» (I and My Chimney) داستان کوتاهی از هرمان ملویل است که در ۱۸۵۶ در مجلهٔ «پاتنمز مانتلی» منتشر شد. راوی و دودکش خانه‌اش، دو «سیگاریِ سپیدموی»، در روستا زندگی می‌کنند. او در همان آغاز با طنز می‌گوید به پیروی از کاردینال ولزی که «من و پادشاهم» می‌گفت، «من و دودکشم» می‌گوید، هرچند در واقع دودکش مقدم‌تر است.

دودکش بزرگ، قطور و شبیه هنری هشتم، جلوی خانه بر تپه ایستاده و مثل تلسکوپ غول‌پیکر لرد راس رو به ماه است؛ نخستین چیزی که مسافر می‌بیند و آخرین چیزی که آفتاب می‌بوسد. داستان از این تصویر آغاز می‌شود و به ماجرایی دربارهٔ خانه، اعضای خانواده و پافشاری برای حفظ چیزی کهنه می‌رسد.

ملویل در این داستان که بیشتر گفت‌وگوی خانوادگی و پرحرف است، با طنز و ظرافت از ماندن و رفتن، میراث و عادت می‌گوید. برای خوانندگان ادبیات آمریکایی و علاقه‌مندان به آثار کوتاه ملویل غیر از «موبی دیک» خواندنی است.