Julius Caesar

برخلاف نامش، شخصیت اصلی نمایشنامه سزار نیست — او در پردهٔ سوم کشته می‌شود — بلکه بروتوس است، مردی شریف که به قتلی سیاسی کشیده می‌شود و بقیهٔ نمایشنامه پیامدهای آن است.

صحنهٔ سخنرانی پس از قتل، از درخشان‌ترین لحظه‌های تئاتر است: بروتوس منطقی حرف می‌زند و مردم را قانع می‌کند، و بعد آنتونی می‌آید و با سخنرانی‌ای که ظاهراً ستایش قاتلان است، همان مردم را علیه آن‌ها برمی‌انگیزد. درسی ماندگار دربارهٔ قدرت کلام در سیاست.

شکسپیر داستان را از «زندگی‌نامه‌ها»ی پلوتارک گرفت و حدود ۱۵۹۹ روی صحنه برد. جز بروتوس و آنتونی، کاسیوس — سیاستمدار زیرک و حسودی که توطئه را می‌چیند — و پورشیا، همسر بروتوس، هم نقش‌های به‌یادماندنی دارند. نمایشنامه زبانی نسبتاً ساده و ساختاری روشن دارد و از همین رو در مدرسه‌های انگلیسی‌زبان بیش از بیشتر آثار شکسپیر خوانده می‌شود؛ انتخابی خوب برای نخستین تجربهٔ خواندن شکسپیر به زبان اصلی.