King Richard III

جنگ‌های گل سرخ به پایان رسیده و برادر ریچارد، ادوارد چهارم، بر تخت است. ریچارد، دوک گلاستر، با جملهٔ مشهور «اکنون زمستان نارضایتی ما...» نمایش را آغاز می‌کند و به تماشاگر می‌گوید که چون برای عشق و صلح ساخته نشده، شرارت را برگزیده است. سپس با فریب، چاپلوسی و قتل، یکی‌یکی موانع میان خود و تاج را از سر راه برمی‌دارد.

نبوغ نمایشنامه در این است که تماشاگر را هم‌دست می‌کند: ریچارد با او درددل می‌کند، به او چشمک می‌زند و آدم خود را در حال لذت‌بردن از زیرکی او می‌یابد. صحنهٔ خواستگاری او از لیدی آن بر سر تابوت پدرشوهرِ آن زن — که به دست خود ریچارد کشته شده — از جسورانه‌ترین صحنه‌های تئاتر است. ملکه مارگارت پیر، همچون پیشگویی نفرین‌گو، سایه‌ای از گذشته بر همه می‌افکند.

نمایشنامه نخستین بار در ۱۵۹۷ چاپ شد و از محبوب‌ترین آثار شکسپیر در زمان حیاتش بود؛ متن این نسخه بر پایهٔ برگ‌نامهٔ ۱۶۲۳ است. تصویر ریچارد در آن بازتاب روایت دودمان تودور است و مورخان امروز آن را بسیار اغراق‌آمیز می‌دانند؛ اما به‌عنوان درام، آفرینش یکی از بزرگ‌ترین شروران ادبیات است.