Timon of Athens

تیمون، اشراف‌زادهٔ ثروتمند آتنی، با دست‌ودل‌بازی بی‌حساب ضیافت می‌دهد، هدیه می‌بخشد و بدهی دوستانش را می‌پردازد، و گرداگردش پر از شاعران، نقاشان و ستایشگران است. تنها آپمانتوس، فیلسوف بدزبان، و فلاویوس، پیشکار وفادارش، هشدار می‌دهند که این سفره پایانی دارد.

وقتی طلبکاران می‌رسند و تیمون از دوستانی که آن‌همه به آنان بخشیده یاری می‌خواهد، یکی‌یکی عذر می‌آورند. تیمون از شهر می‌گریزد، در غاری کنار دریا ساکن می‌شود و به همهٔ بشریت نفرین می‌فرستد. هم‌زمان آلکیبیادس، سرداری که آتن او را رانده، با سپاه به سوی شهر می‌آید. تک‌گویی تیمون دربارهٔ طلا — که سیاه را سفید و زشت را زیبا می‌کند — چنان گیرا بود که کارل مارکس آن را در نوشته‌هایش نقل کرد.

پژوهشگران امروز «تیمون آتنی» را حاصل همکاری شکسپیر با توماس میدلتون و احتمالاً ناتمام می‌دانند. متن نخستین بار در برگ‌نامهٔ ۱۶۲۳ چاپ شد. این تندترین نمایشنامهٔ شکسپیر دربارهٔ پول، دوستی و ناسپاسی است و مضمونش امروز همان‌قدر آشناست که چهار قرن پیش.