L'Allegro, Il Penseroso, Comus, and Lycidas

این مجموعه چهار اثر از دوران جوانی جان میلتون را گرد آورده است، سال‌ها پیش از «بهشت گمشده» و پیش از نابینایی و درگیری‌های سیاسی‌اش. «ال‌آلگرو» (مرد شادمان) و «ایل پنسروزو» (مرد اندیشناک) دو شعر قرینه‌اند: یکی روز شاد روستا، موسیقی و نمایش را می‌ستاید و دیگری شب‌های تنهایی، مطالعه و تأمل را، و هر دو با یک مهارت و ظرافت.

«کوموس» یک «ماسک» — نمایش شاعرانه و موسیقایی درباری — است که در ۱۶۳۴ در قلعهٔ لادلو اجرا شد: بانویی جوان در جنگل گم می‌شود و کوموس، جادوگری عشرت‌طلب، می‌کوشد او را بفریبد؛ موضوعش پاکدامنی و نیروی فضیلت است. «لیسیداس» مرثیه‌ای شبانی برای ادوارد کینگ، هم‌دانشگاهی میلتون در کمبریج، است که در ۱۶۳۷ در دریا غرق شد؛ شعری که در میانه‌اش به حمله‌ای تند به روحانیان فاسد بدل می‌شود و بسیاری آن را بزرگ‌ترین مرثیهٔ کوتاه زبان انگلیسی می‌دانند.

این شعرها نخستین بار با هم در «اشعار آقای جان میلتون» در ۱۶۴۵ منتشر شدند. زبانشان موسیقایی و سرشار از اسطوره‌های کلاسیک است و صدای میلتون جوان را دارد؛ برای آشنایی با او پیش از رفتن سراغ «بهشت گمشده» گزینهٔ خوبی است.