Paradise Lost

«بهشت گمشده» حماسهٔ منظوم جان میلتون دربارهٔ سرکشی شیطان و هبوط آدم و حوا از بهشت است. شعر از دوزخ آغاز می‌شود، جایی که شیطان و فرشتگان شورشی پس از شکست در جنگ با آسمان افتاده‌اند و نقشهٔ انتقام می‌کشند، و سپس به باغ عدن می‌رسد. میلتون در آغاز می‌گوید هدفش آن است که «راه‌های خدا را برای آدمیان توجیه کند».

میلتون هنگام سرودن این شعر کاملاً نابینا بود؛ بیت‌ها را در ذهن می‌ساخت و بر دیگران املا می‌کرد. آنچه شعر را جنجالی و ماندگار کرده، شخصیت شیطان است: سرکش، فصیح و باشکوه، و گویندهٔ جملهٔ مشهور «فرمانروایی در دوزخ بهتر از بندگی در بهشت». ویلیام بلیک گفت میلتون «بی‌آنکه بداند از حزب شیطان بود».

این نسخه متن چاپ نخست ۱۶۶۷ در ده دفتر است، با املای قرن هفدهمی؛ میلتون بعدها در چاپ ۱۶۷۴ آن را به دوازده دفتر تقسیم کرد. خواندنش دشوار ولی پرثمر است، و برای شناخت ادبیات انگلیسی و منبع الهام بسیاری از نویسندگان پس از میلتون، از کتاب‌های بنیادی است.