Penguin Island

مائل، راهب پیر و نیک‌سیرتی که چشمانش ضعیف شده، با قایقی سنگی به جزیره‌ای دورافتاده در شمال می‌رسد، گلهٔ پنگوئن‌ها را با انسان اشتباه می‌گیرد و غسل تعمیدشان می‌دهد. در آسمان، قدیسان و عالمان الهیات به بحث می‌نشینند که با این تعمید نابجا چه باید کرد، و سرانجام پنگوئن‌ها انسان می‌شوند. از همین جا تاریخ «پنگوئنیا» آغاز می‌شود.

آناتول فرانس در این رمان هجوآمیز، تاریخ فرانسه را از آغاز تا روزگار خود — و فراتر از آن — در قالب تاریخ این ملت خیالی بازمی‌گوید: پیدایش مالکیت با نخستین زمینی که کسی به زور تصاحب می‌کند، افسانه‌های قدیسان و شاهان، انقلاب، جمهوری و سرمایه‌داری صنعتی. بخش «ماجرای هشتاد هزار دسته یونجه» هجوی آشکار بر پروندهٔ دریفوس است که خود فرانس در دفاع از دریفوس فعال بود.

کتاب در ۱۹۰۸ منتشر شد و طنزش هم شوخ است و هم تلخ؛ کلیسا و ارتش، سیاستمداران، روزنامه‌ها و بانکداران هیچ‌کدام از نیش آن در امان نیستند. فصل پایانی نگاهی به آینده می‌اندازد و تاریخ را دایره‌ای می‌بیند که بارها تکرار می‌شود.

آناتول فرانس در ۱۹۲۱ جایزهٔ نوبل ادبیات گرفت و «جزیرهٔ پنگوئن‌ها» از خواندنی‌ترین آثار اوست؛ برای دوستداران طنز سیاسی و هجو تاریخی.