Resurrection

«رستاخیز» واپسین رمان بلند لئو تولستوی است که در ۱۸۹۹ به‌صورت پاورقی در مجلهٔ «نیوا» منتشر شد. تولستوی درآمد این کتاب را وقف کمک به مهاجرت دوخوبورها، فرقه‌ای مسیحی و صلح‌جو که در روسیه آزار می‌دیدند، به کانادا کرد. این نسخه ترجمهٔ انگلیسی لوئیز ماد است که با تأیید خود تولستوی منتشر شد.

شاهزاده دمیتری نخلیودوف، اشراف‌زاده‌ای مرفه، به‌عنوان عضو هیئت منصفه در دادگاهی حاضر می‌شود و در میان متهمان کاتیوشا ماسلووا را بازمی‌شناسد: دختر خدمتکاری که سال‌ها پیش در جوانی فریبش داده و رهایش کرده بود و اکنون، پس از سال‌ها سقوط، به قتل متهم است. خطای دادگاه و احساس گناه، نخلیودوف را به راهی تازه می‌کشاند: تصمیم می‌گیرد زندگی‌اش را دگرگون کند و در پی او تا سیبری برود.

رمان تندترین نقد اجتماعی تولستوی است: دستگاه قضایی بی‌اعتنا، زندان‌ها و تبعیدگاه‌ها، مالکیت زمین و کلیسای رسمی، همه زیر تیغ نقد او می‌روند. توصیف مراسم کلیسای زندان چنان جنجالی بود که در تکفیر تولستوی از سوی کلیسای ارتدکس روسیه در ۱۹۰۱ نقش داشت.

«رستاخیز» رمانی دربارهٔ وجدان، توبه و امکان تولد دوباره است. کمتر از «جنگ و صلح» و «آنا کارنینا» خوانده می‌شود، اما برای فهم اندیشهٔ اخلاقی و اجتماعی تولستوی در سال‌های پایانی عمر، اثری کلیدی است.