Anna Karenina

رمان با جمله‌ای آغاز می‌شود که شاید مشهورترین جملهٔ آغازین ادبیات باشد: همهٔ خانواده‌های خوشبخت شبیه هم‌اند و هر خانوادهٔ ناخوشبخت به شکل خودش ناخوشبخت است.

تولستوی دو خط موازی می‌بندد: آنا که از سر عشق همه‌چیز را می‌بازد، و لوین که در ملک روستایی‌اش دنبال معنای زندگی می‌گردد — و لوین آشکارا خود تولستوی است. آنچه رمان را بزرگ می‌کند، انصاف نویسنده است؛ هیچ‌کس را محکوم نمی‌کند، حتی شوهر سرد و خشک آنا را. داستایفسکی آن را «اثری بی‌عیب» خواند.